Categorie: Nieuwsbrief

Wat las jij als eerste? Alléén zijn of alleen ZIJN?

We zijn altijd alleen, ook als we samenzijn.
Je wordt alleen geboren en gaat ook weer alleen over.
Maar soms als ik ervoor kies om bewust alleen te zijn kan ik me enorm verbonden voelen met alles om me heen. Waarin ook een gevoel van een los ‘ik’ verdwijnt.
Maar in het samenzijn met een ander of anderen kan er soms ook een gevoel van één zijn opkomen.
Ik ben omdat jij bent. Zonder jij, geen ik?
En waar is de overgang naar die realisatie?

Bij Authentic Play stap je altijd alleen de mat op en je stapt er ook weer alleen af.
In de tussentijd ontmoet je anderen, onderzoek je en speel je en laat je je verrassen door wat er tevoorschijn komt in de wisselwerking.
Een mooie spiegel voor het leven zelf.
En net zo confronterend.
Hoe verhoud ik me tot deze wereld?
Welke neigingen herken ik in mezelf en in de dynamiek?
Wat geef ik kracht en ruimte?
Of misschien wel, waar verandert alleen zijn in je afgescheiden of eenzaam voelen?

Er is een verlangen naar individualiteit en authenticiteit én een verlangen je verbonden te voelen in een mooi samenspel met anderen.
Ook al hoeft het niet, toch wringt het hier vaak in een diepere laag.
Het is belangrijk en fijn om open en nieuwsgierig te zijn naar de ander én jezelf en ook je grenzen aan te voelen en aan te geven.
Waar is hier het gouden midden?
Een uitnodiging tot waarachtig en levendig mens-zijn.

Het sterke en toffe aan Authentic Play (ja, ik ben enthousiast) vind ik dat het deze onderwerpen voornamelijk non-verbaal benadert.
Het maakt het werkelijk voelbaar in je lichaam.
Het helpt je ontspannen en activeert je oorspronkelijke levensenergie die weer haar natuurlijke stroom kan gaan volgen.

En daarin hoef je Alleen maar te Zijn!

Waarin we Al één Zijn!

Een lieve, zinderende groet van mij vanuit een prachtig bergbos in Duitsland.

~~~~
Behind the spine is infinity.
Below the perineum,
Invisible pulsating roots
Open downward into space.

The heart is wide as a spiral galaxy.

Steadily consider
Back, root, heart,
And know the living body of vastness
That you are.

Uit: The Radiance Sutras, yukti verse 22.

~~~~

Ik wens je heerlijke zomerse dagen waarin de rijkheid van het leven voelbaar is!

Ken je dat, zo’n onbestemd gevoel?
Zoals een vriend van me laatst zei: ‘Dan ben ik misschien wel op een prachtige plek en dan voel ik het toch niet helemaal.’
Alsof het niet binnenkomt.
Alsof er iets knaagt of een beetje leeg voelt van binnen.
Dan kan je merken dat je je omgeving ook vanuit dat onbestemde perspectief aanschouwt.
Het voelt ongemakkelijk, je bent niet op je gemak.

Ik herken dat gevoel.
Het gaat voor mij over me thuis voelen van binnen, in mijn lichaam, in mijn buik.
Zodat ik overal kan zijn en ruimte voel om te zijn.
En geloof me, daar word ik best in uitgedaagd en mag ik weer beoefenen.
Weer!

Ik houd van reizen en ik voel dan heel duidelijk dat mijn thuisbasis van binnen is.
Of zoals ik me regelmatig realiseer: ‘Home is where the heart is’.
Het gewoon Zijn met wat is met een open hart.
Maar als een bekende basis opeens niet meer vanzelfsprekend is, dan gaat het toch wel wiebelen.
Onrust, onduidelijkheid, onzekerheid.
En dan gaat de omgeving ook wat ‘enger’ aanvoelen.
Dit komt door de lens waardoor ik dan waarneem.
Het is heel helpend om deze neiging op te merken.
Het geeft me daarmee ruimte om andere keuzes te maken en dus niet vanuit een oud patroon van angst of onzekerheid te reageren.
Maar dit vraagt wel wat beoefening.

Daarom is regelmatig inkeren zo belangrijk.
Om weer contact te maken met m’n lichaam en gevoel.
De wijsheid van het lichaam is zo fascinerend en daar mogen we best eens wat vaker ruimte aan geven.
Onder een oud overlevingsmechanisme, kan ik dan een diepere laag van wijsheid en meer balans voelen die meer de boventoon gaat voeren.
Hiermee koers ik weer vanuit een ander perspectief.
Het mooie is dat dit meestal versterkt wordt door allerlei wonderlijke synchroniciteiten.
Zo spiegelt de buitenwereld ook weer mijn binnenwereld!

Dus stel, je hebt, eindelijk weer, vakantie.
Het is heerlijk, je hoeft even helemaal niets en dan ga je voelen en voelt een onbestemd gevoel.
Je hoeft het niet weer te gaan vermijden, door bijvoorbeeld afleiding te zoeken, of juist te gaan analyseren.
Weet dat er een middenweg is.
Rust er gewoon eens in.
‘Dit is het.’
Niets meer en niets minder.
Met liefdevolle aandacht mag het er gewoon zijn én….
Mocht je een tip willen… ga bewegen.
Breng het in beweging, klein en zacht of lekker wandelen, fietsen, zwemmen, dansen…
Niet om het weg te krijgen maar om het ruimte te geven en het te laten stromen zoals het zelf wil.
Gewoon genieten van de bewegingen en sensaties in het lichaam, ook als er eventueel beperkingen zijn.
En check regelmatig even bij jezelf in: waar voel ik mijn adem, voel ik m’n buik, m’n voeten…
‘Dit is het.’

Ik wens je heerlijke zomerse dagen waarin de rijkheid van het leven voelbaar is!

Even geen verhaal hebben, dat voelt heel spannend. Herken je dat?

Ik merk dat ik soms stilval.
Dat er geen verhaal is.
En dat ik het idee heb dat ik wel een verhaal zou moeten hebben.
En dan bedoel ik niet voor deze nieuwsbrief.
Maar wel in het dagelijks leven, in contact met anderen, maar ook voor mezelf.
Bijvoorbeeld bij de vraag: Hoe gaat het?
Een moeilijke vraag.
Hoe kan ik dat nu beantwoorden?
Vanuit welk perspectief zou ik dat het beste kunnen benaderen?
Mag ik kiezen, welk perspectief ik het interessantst of opmerkelijkst vind?
Er komt vaak wel wat.
Maar al te vaak ervaar ik een stilte, een ruimte, een openheid.
Niks ingevuld of opgevuld.
Ik kan me makkelijk aanpassen aan het sociaal wenselijke, maar dat voelt niet altijd trouw aan wat ik werkelijk ervaar.
We geven vaak veel aandacht aan woorden, aan ideeën en tegenwoordig mogen gevoelens ook diep doorvoeld worden.
Maar juist die stilte, die ruimte eronder, wordt vaak over het hoofd gezien.
Terwijl uit die oorspronkelijke essentie zoveel authentieks en levendigs tevoorschijn komt.
Kan je verblijven in de ruimte van ZIJN, gewoon aanwezig en open, ook in de actie?
Zonder verwachting of resultaatgerichtheid?

De directe ervaring.

Ik kan er echt van genieten.
Vooral als ik de stemmetjes die soms opkomen kan laten zijn voor wat ze zijn.
Oude stemmen, oude verhalen, dat er iets mis zou zijn, met mij, met het huidige moment.
Het oude verhaal, is een saai verhaal geworden, of eigenlijk gewoon geen verhaal meer.
Wat een verademing om juist de ruimte eromheen te eren, de ruimte die iets afstand creëert en een groter perspectief geeft.
Het geeft helderheid en ruimte voor spontaniteit, diepere verlangens en stille verwondering.

Het verblijven in de directe ervaring, het niet-weten, kan spannend aanvoelen en tegelijk raakt het aan het diepste vertrouwen.

Om Purnamadah, all is perfect, zoals een oude, vertrouwde Vedische mantra me telkens weer influistert.

Het leuke is dat Authentic Play hiermee speelt en je hiervoor een oefenruimte biedt.
Een moment van belichaamde ervaring, van ZIJN met wat is.
Een uitnodiging om in een veilige sfeer, heel trouw te zijn aan je oorspronkelijke impulsen.
Om fysiek en non-verbaal te spelen met wat is.
Aanwezig, zonder verhaal (oftewel je hele verhaal inbrengend!) en daardoor zo de essentie rakend in een diepte en lichtheid tegelijkertijd.
Ik garandeer je een glimlach op je gezicht.
Of zoals bij mij vaak… een diepe, bevrijdende lach!

Kom je eens ervaren wat Authentic Play inhoudt?
Op zondag 10 mei is er weer een gelegenheid, in de middag in Zeist.
Neem gerust contact met me op voor al je vragen hierover.
En ja, je moeder is ook heel welkom op deze Moederdag!
Mijn moeder van 75 heeft ook weleens mee gedaan. Ze vond het spannend én bevrijdend en heerlijk om weer eens te mogen spelen en om speelsheid te kunnen ervaren.

En na de heerlijke Authentic Play-Fight Special van vorige week heb ik ook meteen weer een nieuwe datum gepland: donderdagavond 28 mei in Zeist.
Energiek, bevrijdend en verbindend op vele lagen.

In de vorige nieuwsbrief stond per ongeluk de verkeerde tijd vermeld voor de ConnectivePlay Experience(d).
Dit event is op Hemelvaarstdag, donderdag 14 mei in de middag van 14.00-16.30 uur (en dus niet in de avond). Een mooie dag voor een speelse, hemelse ervaring!

En ik ben blij dat er ook al veel animo is voor de Medicijn Boeddha Mantra Meditatie en Ceremonie van 2e Pinksterdag, 25 mei. Wil je erbij zijn of ken je nog mensen die hier baat bij zouden kunnen hebben?

Op Hipsy en op mijn website vind je meer informatie.

Voel je welkom!

Mijn hart jubelt.
Eindelijk kan ik je weer eens een uitnodigen voor een samenkomst in de diepe, krachtige resonantie van de Medicijn Boeddha Mantra.

Deze mantra ligt me zeer na aan het hart en is een eeuwenoud Tibetaans Boeddhistisch gebed die een diepe intentie van compassie en heling draagt voor alle levende wezens die daar behoefte aan hebben. Door deze samen te chanten ontstaat er een veld waarin je kunt verzachten, je openen en je verbonden voelen met je essentie, je hart, met anderen en het grotere geheel.

2e Pinksterdag is een mooi moment voor deze Medicijn Boeddha Mantra Meditatie & Ceremonie.
Voor iedereen, of je nu bekend bent met meditatie of mantra’s, of niet. De mantra (in het Sanskriet) is eenvoudig te leren. Samen zullen we onze intentie verdiepen en de namen verzamelen van degenen aan wie we de helende krachten van de mantra willen opdragen. Kijk voor meer informatie hier of neem gerust contact met me op voor vragen.

En mocht je zin hebben om de vitale levensenergie van de lente even vrij door je lichaam te laten stromen, dan ben je heel welkom bij de Authentic Play-Fight Special van komende donderdagavond (er zijn nog een paar plekken vrij) of bij de speelse en bevrijdende ervaring van Authentic Play op zondagmiddag 10 mei.

Hieronder, op Hipsy en op mijn website vind je een overzicht van de komende (nieuwe) bijeenkomsten.

Voel je welkom!

Spelen mét de krachten die aanwezig zijn.

We ontkomen niet aan chaos en strijd in het leven.
Misschien kunnen we het daarom maar beter omarmen en onderzoeken waar we nog inhouden in het staan voor onze waarheid, wijsheid en inzichten.
Het is een oefening in trouw zijn aan jezelf en daarin een weg vinden in contact met een ander.

Leven vanuit je hart, je levendigheid en je zachte stevigheid.
De laatste tijd hoor ik vaker dat ik er jong en jeugdig uitzie.
Op zulke momenten besef ik weer waar ik vandaan kom: van een behoorlijke serieusheid en strengheid naar mezelf en me regelmatig overweldigd voelen door het leven.
Om daarin te ontdekken dat er altijd een vlammetje is dat telkens weer wordt aangewakkerd, m’n innerlijke vuur.

Steeds opnieuw voel ik me geïnspireerd die wilde, vrije energie in mezelf aan te spreken die zich niet wil neerleggen bij oude overlevingsmechanismen en aangeleerde patronen.
Een diepe, gewortelde levenskracht die geleefd wil worden en ruimte maakt voor wat echt is en daarin ook anderen kan ontmoeten. 
Dat vind ik een mooi en uitdagend spel.

Zo’n dertig jaar geleden begon mijn bewuste zoektocht met meditatie en satsang, een verlangen om door te dringen tot de essentie: wat is waar, wat is het onveranderlijke principe?

Ik merk steeds weer de magie van het kunnen omarmen van de chaos en strijd, van binnen en van buiten.
De dualiteit waarin we bewegen, de verschillende polen in onszelf en met een ander.
Niet of-of, maar en-en.

Qi gong helpt me daar ook bij: bewegen vanuit de middenlijn, tussen hemel en aarde, naar buiten en weer naar binnen, steeds terug en vanuit het midden, als een lemniscaat.
Meebewegen met de natuurlijke wetmatigheden van het leven en de seizoenen.

Zoals de bolletjes onder de grond hun weg naar het licht vinden, zo ontmoeten wij ook tegenkracht om onze eigen kracht te ontdekken en voluit te leven.

“Standing tall”, zoals Native Americans zeggen.

Moedig, als een Warrior of the Heart.

Vorige week organiseerde ik een Authentic Play-Fight Special.
Het was prachtig om te zien hoe de energie ging stromen en mensen levendig maakte.
De heldere, stralende ogen in de eindcirkel zijn me zo bijgebleven.

Door levensenergie meer ruimte te geven en ook tegenkracht te ervaren, voel je je eigen kracht sterker.
Niet een strijd tégen iets, maar vóór iets.
Vanuit afstemming, plezier en eerlijkheid.
Ervaringsgericht en lichaamsgericht: voelen wat jou dient, je grenzen kennen en aangeven en die van een ander respecteren.

Vanuit die lichtheid en eerlijkheid kan vormkracht ontstaan en kunnen we elkaar inspireren om samen iets nieuws en moois te creëren.

Hieruit zijn de activiteiten die ik aanbied voortgekomen.
Allen vanuit ZIJN met wat is, gericht op je oorspronkelijke levendigheid, kracht, wijsheid en waarachtige connectie. Ik noem dit belichaamde spiritualiteit.

Beginner’s mind. Ken je dit begrip? En heb je hiermee wel eens geoefend? Beginner’s mind is de kunst om waar te nemen alsof je iets voor het eerst ziet. (Of voelt, of ruikt of proeft of…) Zonder aannames, zonder oordeel, zonder de druk van het goed of fout te vinden of te doen. Hierin schuilt echt magie. In de ConnectivePlay van vorige week oefenden we hier even mee en ook bij de komende Authentic Play zullen we dit speels onderzoeken. Sterker nog, het is voor mij het uitgangspunt van Authentic Play, zoals dit het ook is voor meditatie. Het werkelijk aanwezig zijn en die gedachten die zo snel vanuit het verleden willen invullen, vergelijken en oordelen wel opmerken, maar ze ook gewoon laten babbelen en ze eens niet zo serieus te nemen. Deze bedrading in ons brein heeft in de basis natuurlijk een gezonde functie voor onze overleving. Je zou simpelweg kunnen zeggen dat een ooit slechte ervaring ons leert om iets te willen vermijden terwijl een ooit positieve ervaring je stimuleert het opnieuw op te zoeken. Dit is in zekere zin ook niet te voorkomen, alleen leidt dit helaas ook maar al te vaak tot (voor)oordelen en dezelfde reacties erop waardoor je, en vaak ook samen met anderen, vast kunt komen te zitten in automatismen. Hiernaast kan ook een soort overalerte waakzaamheid ontstaan. ‘Voel ik me wel veilig, kan ik ontspannen, kan ik mezelf zijn?’ We kennen het allemaal, die alertheid en gespannenheid. De kunst is om (ook hiernaar) nieuwsgierig en open te zijn. Om zo ruimte te creëren voor nieuwe keuzes. Om vol verwondering te willen en mogen onderzoeken en zo in het leven te staan. Dit is wat mij betreft, spelen in een hogere vorm. In mijn ervaring ontsluiert het de waarneming via het hart en dan kan ook de schoonheid diep binnenkomen. Zoals deze foto van kortgeleden op Cyprus heel mooi weerspiegelt, de gevoelde schoonheid, weidsheid en stilte. Sowieso helpt het gewoon om ‘er even uit te zijn’. Kom je ook je onbevangenheid aanspreken in Authentic Play of een van de andere activiteiten of sessies?

In deze, voor zovelen extra drukke decemberdagen is de verstilling in de natuur toch ook extra zichtbaar en voelbaar.  De natuur keert in en daar zijn wij niet los van, of je het nu merkt of niet. Eigenlijk verwonderlijk dat er juist deze maand vaak zoveel sociaals en dus meer extraverts van ons gevraagd wordt. Of juist heel mooi, dat we vanuit een dieper contact met ons innerlijk juist ook meer uitreiken naar oprechte contacten en ontmoetingen. Ontmoetingen waarin we kunnen ontspannen en ons vrij kunnen voelen en warmte, licht en een lach kunnen delen. Onze verlangens lijken soms te conflicteren en worden zeker niet altijd vervuld. Het verlangen om even met rust gelaten te worden, alleen te zijn en te mogen ontspannen. Maar ook het verlangen om verbinding te voelen en samen te zijn met mensen en de natuur en wellicht iets groters. Uiteraard sluit dit elkaar allemaal niet uit. Vaak wordt dit wel zo ervaren en zoeken we naar de balans tussen oprecht trouw zijn aan onszelf en waarachtige verbinding. In mijn visie komt het daar juist in het midden, in essentie samen. Wat een prachtige uitdaging. Een authentiek spel van individualiteit in eenheidsbewustzijn. Dit is nu precies waar Authentic Play voor mij over gaat en ook al m’n andere inhoudelijke aanbod. Hieronder deel ik graag weer een gedeelte van een sutra. Laat het maar fijn in een verstild moment in je hart binnenkomen. ~~~~ Uit: The Radiance Sutras, Insight Verses. Lorin Roche PhD The light of consciousness illumines the world. The world reflects this splendor. Energy and matter, essence and manifestation, Reveal each other to each other. Individual soul and cosmic energy, Pulsing heart and infinite awareness Are secret lovers, always merging in oneness. When the secret slips out, there is laughter And a flash of brilliance in the air. ~~~~ Ook de komende tijd ontmoet ik je graag. Ik wens je mooie dagen!

A drop of inspiration… Onderstaande tekst resoneert diep met me.  Misschien wil je het eens lezen op een rustig moment, ook, of beter zelfs, juist als je het druk hebt. Raakt het je ergens? Misschien wel in iets voorbij de woorden…? ~~~~ Uit: The Radiance Sutras, yukti verse 108. Lorin Roche PhD The next time the thought arises, ‘I want this’, or ‘I think that’ Grab hold of this ‘I’, perceive it by itself. Wonder, who is this’ I’? I am animal I am human I am a loving heart I am a questing mind I am a particle of infinity I am a witness to creation I am consciousness itself In meditation, embrace all these dimensions Reach into the source: the luminous World of dancing energies In ever changing relatedness. ~~~~ Ik ontmoet ook jou graag in deze wonderlijke dans!

De kracht van intentie. Maak jij daar al bewust gebruik van?

Alles wat je aandacht geeft, groeit. Energie volgt aandacht.

In alles wat ik aanbied, begin ik meestal met het naar binnen keren van de aandacht. Naar het voelen in je lichaam en naar het gewaarzijn dat er altijd is. Vanuit die plek van gewaarzijn kun je beter luisteren en voelen wat jouw wensen, behoeften of diepste verlangens zijn. En die mogen we best wat meer ruimte en kracht geven. Zodat we echt van binnenuit kunnen leven, vanuit wie we werkelijk zijn. Authentiek en waarachtig, in verbinding met onze omgeving en het grotere geheel. 

Tijdens de recente ConnectivePlay was er zo’n fijne stroming waarbij ieder steeds helderder kon voelen van wat kloppend en goed voelde en wat niet. We kunnen en mogen zoveel meer vertrouwen op dit innerlijke kompas. Op wat licht, waar en goed voelt. En dit mogen we volgen. Ook als het soms ingaat tegen een bestaande stroom of wat ons innerlijk weerhoudt. 

In de Despacho ceremonie die ik binnenkort weer organiseer, werken we ook heel bewust met de kracht van intentie.

Deze eigentijdse ceremonie vindt haar oorsprong in een oude traditie uit de Andes.
Samen zoeken we de verstilling op. Vanuit meditatie creëer je jouw eigen, kleurrijke offergave met natuurlijke en symbolische materialen, die je later (thuis of in de natuur) mag begraven of verbranden. In je offergave leg je een intentie, voor jezelf, voor een ander, of voor de wereld. Je verdiept deze wens in je hart en draagt hem zo over aan het universum.
Een krachtige ervaring van intentie, dankbaarheid, creativiteit en verbinding.

Heb je zin in een middag vol rust, bezinning en creativiteit?
Voel je welkom om mee te doen.
Uitgebreidere informatie hierover vind je op mijn website.

Daar hing ik dan aan die berg. Tja, zo op die steile wand was weer naar beneden gaan geen echte optie. Daarvoor had ik al teveel ingewikkeldheden overwonnen. Maar ik wist ook niet meer hoe ik verder naar boven moest. De spieren in m’n armen en benen trilden, ze waren aan het verzuren. M’n conditie was al minder want het was al aan het eind van de dag dat m’n lieve broer voorstelde om nog even de zeer zware klettersteig/via ferrata route te nemen. (Dat is een klimtocht in de bergen waarbij je je telkens zekert aan staalkabels, om zo niet te vallen.)

We hadden die ochtend al een stevige wandeltocht berg op gemaakt en m’n allereerste klettersteig erna beviel me heel goed. Het was leuk en uitdagend om m’n hele lijf te gebruiken bij het klauteren, om de plaatsingen van voeten en handen op de berg af te stemmen en een volledige focus te hebben op waar je mee bezig bent. Een meditatie in volledig aanwezig zijn. Ik voelde me energiek en ik wilde die uitdaging wel aan gaan. Als het te ingewikkeld werd dan kon ik altijd nog terug, dacht ik. Maar ja, toen was ik die eerste hindernissen al voorbij en het was echt geen makkelijke optie meer om terug te gaan.

Wat nu? Ik kon niet goed grip krijgen op de wand en overzag niet meer wat nu de beste stap was. En toen gebeurde het, ik voelde m’n grip wegglippen en ik viel een stukje. Gelukkig had ik me net wat hoger gezekerd, zodat het maar een klein stukje was. En ook gelukkig, de zekering werkte! M’n armen en benen konden even bungelen. Daar hing ik dan in m’n tuigje om m’n middel en bovenbenen. Geen kracht meer in m’n armen en ik was enorm aan het hijgen van de inspanning al die tijd. Wat zijn m’n opties? Desnoods moet een helicopter me komen redden van die steile wand. Een beginner op een zeer moeilijke route, aaaaahhhhh. Niet echt een optie en het zou ook wel erg lang duren voordat er hulp zou komen… Er gingen wel gedachteflitsen door me heen, van ‘nu niet naar beneden kijken, m’n hoofd erbij houden want in paniek raken is ook geen constructieve optie…’ Maar het bleef opvallend rustig in me. Ookal zei ik wel meerdere keren tegen mijn broer, die boven me hing dat ik echt even niet meer wist wat ik nu moest doen. Dat waren heldere observaties, ha! Ja, er bleef een helderheid en er kwam een innerlijk gevoel in me op van ‘dit kan jij wel’, een gevoel van ‘gewoon rustig je tijd nemen en op jouw tempo’… Opvallend, want mijn oude mantra die ik al heel lang ken is: ‘ik kan het niet’… En daarmee sloot ik m’n ogen, verzamelde alle kracht in m’n buik, zoals ik bij de Taotraining geleerd heb en sprak de kracht van de berg aan: ‘Ik kan dit niet alleen, help me even, dit moeten we even samen doen.’ En daar ging ik, met een krachtterm, weer een hijs omhoog. Aaahhhh. Weer uitpuffen, op krachten komen en nog één. Met rustige aanwijzingen van m’n broer. En toen was ik er nog niet, ik moest blijven volhouden en doorzetten en weer wat overwinnen. Overhellende stukken zijn echt super eng! Maar ik heb het gedaan. Met barstende hoofdpijn, misselijk van de (in)spanning en een vloek kwam ik boven aan. Met eeuwige roem van m’n broer. Jee, wat heb ik gedaan. Ik voel me diep dankbaar voor de ervaring. Want wat is het bijzonder om die innerlijke kracht zo te moeten of mogen aanspreken. Alleen op spierkracht en conditie was het me niet gelukt. Een soort oerkracht, helder, rustig, wijs en ge(con)centreerd. Dit is de reden dat ik dit verhaal met jou deel. Want dit is natuurlijk niet alleen in mij. Dit is wat in ieder van ons huist en ons verbindt in de diepte, met elkaar en alles dat is. Ik heb het nu weer eens aan den lijve moge ervaren hoe aanwezig dat is! En zou ik het zo weer doen die route? Echt niet! Maar ook al zat de schrik nog in m’n lijf, ik heb de volgende dag wel weer een, zij het iets rustigere, klim gedaan om me zo ook weer ontspannen te kunnen voelen op de berg… Aho. Kom je mee op avontuur (met voeten op de aarde) in de stilte en in waarachtige ontmoetingen met elkaar?

Wat gebeurt er als je 24 uur lang alle ruis weglaat en alleen maar bént?
Afgelopen weekend begeleidde ik iemand in een mini retraite — en deed zelf op afstand mee…

Afgelopen weekend werd ik gevraagd voor het begeleiden van een mini retraite.
Het was te kort dag om meer mensen uit te nodigen, vandaar dat het een individuele begeleide retraite werd. Voornamelijk in stilte.

Na de dieptesessie van 3 uur voelde ik dat het nog niet klaar was.
Ik daagde de persoon uit om de stilte wat te verlengen tot 24 uur ‘naar binnen keren’, op eigen gelegenheid.
En ik besloot mee te doen, alleen en op afstand.

Spontaan, 24 uur.
Niet de gebruikelijke afleidingen: m’n telefoon laten, geen berichten, niks opzoeken, geen tijd, geen boek, niks schrijven, geen andere schermen, geen gepraat met anderen.

Eerst een korte onrust van ‘wat nu?’.
Maar al snel voelde ik m’n hart verwarmen en gaan bruisen.
Wat een ruimte.
Even niks hoeven en alleen maar zijn in de volheid van het moment.

Het voelt zo natuurlijk.
Vooral aandacht geven aan de onderliggende stilte in alles.
Dat wat niet in concepten te vangen is.
Rusten in gewaarzijn.

Uiteraard was er heel wat te beleven.
‘Ik’ viel niet stil en dat is ook niet het doel.
Het schouwen van alle roerige gedachten met hun interessante, terugkerende neigingen.
Soms zware gevoelens, vertwijfeling, weerstand…

Maar ook inspiratie en ervaringen van gewoon zijn en lichtheid.
En alles werd intenser: smaken, geuren, geluiden, aanrakingen, de beleving van de natuur.
Gewoon met aandacht de dagelijkse dingen kunnen doen.
Verblijven in het tijdloze, uitgestrekte nu.
Juist door het tijdskader dat ik mezelf (en de ander) gaf.

(Onderaan deze nieuwsbrief lees je de ervaring van de deelnemer!)

Dit smaakt naar meer!
Als dit je aanspreekt kan je zelf ook eens deze afspraken met jezelf (en je sociale omgeving) maken en bijvoorbeeld 24 uur je telefoon negeren. Ha! Gewoon nieuwsgierig zijn naar wat er dan gebeurt. Er is waarnemen, adem, voelen en luisteren naar wat er onder de oppervlakte is, de stilte die alles mogelijk maakt. Mocht je hiervoor een opstartje of wat inspiratie nodig hebben dan ben je welkom.

Ik heb ook alvast een nieuwe datum geprikt voor een begeleide mini retraite in de natuur, om zo met elkaar de diepte in te kunnen gaan. Ik heb wel vaker lange (stilte) retraites gedaan en vind het nu fijn dit wat korter aan te bieden zodat het zo ook beter in het dagelijks leven te integreren valt.

Op de valreep vlak voor het verzenden van deze nieuwsbrief stuurt de deelnemer van de mini retraite me het volgende bericht. Ik deel dit graag nog even met je.

‘Hey Akasha,
Ik wilde je nog iets teruggeven over de stilte.

Het was voor mij een bijzonder etmaal.
Juist doordat we niet samen waren, maar wel verbonden in hetzelfde veld, voelde ik hoe krachtig stilte kan zijn.
Hoeveel helderheid er kan ontstaan als alles even stilvalt.
Ondanks alle afleiding die er ook was.
In die rust vielen er dingen op z’n plek.
Over wat ik nodig heb, waar mijn aandacht écht heen wil, en hoe ik verder wil in het leven.
Het was geen groot moment van inzicht, eerder iets wat heel rustig en vanzelf duidelijk werd.
Toen jij daarna de kaart van de Zon trok, voelde dat als een bevestiging. (…)
De stilte heeft me helderheid gegeven. Over mijn verlangen naar eenvoud. (…)
Ik ben dankbaar dat jij in die stilte met me mee bewoog.
Op jouw manier, zonder iets te hoeven doen.
Dat is veel waard.’

Ik ben diep dankbaar! En ja, een individuele mini retraite kan krachtig werken!

Deze week zag ik een aantal paarden die de heerlijke frisse energie van de lente door zich heen lieten stromen. Althans, zo leek het natuurlijk.
Zo speels, vrij en vol kracht en plezier, met elkaar rennend en krachten meten.
En daarna vertragen, uitpuffen, zacht contact met elkaar maken en weer verder op avontuur!

Zo vergelijkbaar met hoe Authentic Play op de mat kan voelen.
Vrije levensenergie in een ontspannen veld. Smile.
Vrij, vanuit het moment laten ontvouwen wat er wil ontstaan.
Aanwezig zijn in je lichaam en meer en meer in contact met je gevoel durven laten stromen wat er van binnen wil stromen.
Je openen voor iets wezenlijks in jezelf, een ander en wat er aangeraakt wordt in je in het contact.
Regelmatig in de vertraging, dieper voelen en verblijven in wat is.
Ook als het misschien helemaal niet zo vrij of stromend voelt of bijvoorbeeld heel verstild en ingekeerd is.

Ik zie Authentic Play dan ook als een speelse meditatie waarin het speelveld zich verruimt in de non-verbale ontmoeting met een ander.
Zo inzichtelijk en bevrijdend.
Mensen benoemen na afloop vaak hoe ontspannen en (zacht) levendig ze zich voelen en hoeveel meer ruimte ze ervaren in zichzelf en in contact met anderen.

Op het moment dat ik deze nieuwbrief wil gaan schrijven komt er net via WhatsApp onderstaand bericht binnen van Michel.
Michel volgt op dit moment bij mij een 2e individueel traject. Een traject bestaat uit 7 sessies van 2,5 uur.
Hij verwoordt zijn ervaring op mijn groene bank zo prachtig en het raakt me diep.
Ik deel zijn woorden graag met je.

Het bloemenweitje is zijn verbeelde, gevoelde ervaring en niet een gerichte meditatie.
Michel vond het goed dat ik deze ervaring zou delen in deze nieuwsbrief van “Zijn met wat Is”.
Zoals je weet is iedere realisatie en ervaring uniek.

De Weide van Zijn
Michel liep langzaam door het bloemenweitje, zijn blik rustend op de zee van kleuren om hem heen. De lucht rook fris, doordrenkt met het aroma van bloesems en de warme aarde. Het gras voelde koel onder zijn blote voeten, alsof de natuur hem begroette. Hij was hier al vaak geweest, maar vandaag voelde het anders. Alsof de weide hem iets wilde vertellen.

Hij vond een groene bank midden tussen de bloemen en ging zitten. De zon scheen warm op zijn gezicht, de wind streek zacht over zijn huid. Hij ademde diep in en sloot zijn ogen. De woorden van Akasha’s meditatie galmden nog in hem na, als een echo in zijn borst. Ze had iets geraakt, iets diep vanbinnen dat hij niet volledig kon benoemen.

Terwijl hij daar zat, voelde Michel hoe zijn ademhaling rustiger werd. Met elke inademing leek hij dichter bij zichzelf te komen, en met elke uitademing liet hij iets los. De weide omarmde hem, zonder oordeel, zonder verwachtingen. De energie van de aarde onder hem steeg op naar zijn bekken, zwaar en stevig, en vond langzaam zijn weg naar zijn hart. Hij voelde een warme gloed in zijn borst die zich uitbreidde met iedere ademhaling.

En toen, midden in dat moment van stilte, wist Michel het. Niet in woorden of gedachten, maar als een diepe, onbetwistbare waarheid: dit ben ik. Hier, in het midden van deze bloemenzee, voelde hij geen twijfel meer over wie hij was. Niet de labels, niet de rollen die hij speelde in het dagelijks leven, maar een pure, onvervalste versie van zichzelf.

Hij opende zijn ogen en keek om zich heen. De bloemen, de zon, de lucht—alles leek helderder, alsof de wereld hem terugkeek en zijn innerlijke realisatie bevestigde. Voor het eerst in lange tijd voelde Michel zich volledig verbonden. Niet alleen met de natuur om hem heen, maar ook met zichzelf.

Hij glimlachte zachtjes. Het was geen schreeuwerige openbaring, geen dramatische transformatie, maar een eenvoudige, diepe zekerheid. Hij was. En dat was genoeg.

Michel bleef nog even zitten, genietend van het moment, voordat hij opstond. Terwijl hij de weide uitliep, voelde hij zich anders. Niet omdat de wereld veranderd was, maar omdat hij dat was. De weide had hem herinnerd aan iets dat hij al die tijd al wist, maar was vergeten: wie hij echt was. En die waarheid, zacht en krachtig, zou vanaf nu met hem meewandelen.✨☀️💛
Michel