Op het moment dat ik deze nieuwbrief wil gaan schrijven komt er net via WhatsApp onderstaand bericht binnen van Michel.
Michel volgt op dit moment bij mij een 2e individueel traject. Een traject bestaat uit 7 sessies van 2,5 uur.
Hij verwoordt zijn ervaring op mijn groene bank zo prachtig en het raakt me diep.
Ik deel zijn woorden graag met je.
Het bloemenweitje is zijn verbeelde, gevoelde ervaring en niet een gerichte meditatie.
Michel vond het goed dat ik deze ervaring zou delen in deze nieuwsbrief van “Zijn met wat Is”.
Zoals je weet is iedere realisatie en ervaring uniek.
De Weide van Zijn
Michel liep langzaam door het bloemenweitje, zijn blik rustend op de zee van kleuren om hem heen. De lucht rook fris, doordrenkt met het aroma van bloesems en de warme aarde. Het gras voelde koel onder zijn blote voeten, alsof de natuur hem begroette. Hij was hier al vaak geweest, maar vandaag voelde het anders. Alsof de weide hem iets wilde vertellen.
Hij vond een groene bank midden tussen de bloemen en ging zitten. De zon scheen warm op zijn gezicht, de wind streek zacht over zijn huid. Hij ademde diep in en sloot zijn ogen. De woorden van Akasha’s meditatie galmden nog in hem na, als een echo in zijn borst. Ze had iets geraakt, iets diep vanbinnen dat hij niet volledig kon benoemen.
Terwijl hij daar zat, voelde Michel hoe zijn ademhaling rustiger werd. Met elke inademing leek hij dichter bij zichzelf te komen, en met elke uitademing liet hij iets los. De weide omarmde hem, zonder oordeel, zonder verwachtingen. De energie van de aarde onder hem steeg op naar zijn bekken, zwaar en stevig, en vond langzaam zijn weg naar zijn hart. Hij voelde een warme gloed in zijn borst die zich uitbreidde met iedere ademhaling.
En toen, midden in dat moment van stilte, wist Michel het. Niet in woorden of gedachten, maar als een diepe, onbetwistbare waarheid: dit ben ik. Hier, in het midden van deze bloemenzee, voelde hij geen twijfel meer over wie hij was. Niet de labels, niet de rollen die hij speelde in het dagelijks leven, maar een pure, onvervalste versie van zichzelf.
Hij opende zijn ogen en keek om zich heen. De bloemen, de zon, de lucht—alles leek helderder, alsof de wereld hem terugkeek en zijn innerlijke realisatie bevestigde. Voor het eerst in lange tijd voelde Michel zich volledig verbonden. Niet alleen met de natuur om hem heen, maar ook met zichzelf.
Hij glimlachte zachtjes. Het was geen schreeuwerige openbaring, geen dramatische transformatie, maar een eenvoudige, diepe zekerheid. Hij was. En dat was genoeg.
Michel bleef nog even zitten, genietend van het moment, voordat hij opstond. Terwijl hij de weide uitliep, voelde hij zich anders. Niet omdat de wereld veranderd was, maar omdat hij dat was. De weide had hem herinnerd aan iets dat hij al die tijd al wist, maar was vergeten: wie hij echt was. En die waarheid, zacht en krachtig, zou vanaf nu met hem meewandelen.✨☀️💛
Michel
